Maria M.

So take your time….
Περνάει ο καιρός… και νομίζεις πως όλα είναι καλά. Ξυπνάς το πρωί, πίνεις τον καφέ σου, πας στην δουλειά σου, μοιράζεις χαμόγελα παντού, λες σε όλους ότι είσαι καλά… περνάει η ώρα και πας σπίτι. Ανοίγεις την πόρτα, χαιρετάς τους γονείς σου, κλείνεις την πόρτα του δωματίου σου, αφήνεις τα κλειδιά στο κομοδίνο σου, και τυχαία βλέπεις το πρόσωπο σου στον καθρέφτη… Κάνεις πως δεν κατάλαβες τι είδες. Κάθεσαι στο κρεβάτι σου, ανοίγεις τον υπολογιστή και βάζεις ένα τραγούδι να ηρεμήσεις. Μετά απο μια βαθιά αναπνοή λες πάει κι αυτή η μέρα…. αφήνεις τον πραγματικό εαυτό σου να βγει … να απελευθερωθεί …απο τι… μόνο εσύ το ξέρεις… κι αυτό το αναθεματισμένο τραγούδι που στο 1 κ 56 κάνει τα μάτια σου να γεμίζουν με θλίψη… Έπεσε η μάσκα σου και τώρα είσαι μόνος. Και να το πρώτο δάκρυ…. και το δεύτερο…. Δυστυχώς τελειώνει το τραγούδι… αυτό δεν είναι πρόβλημα.. .το βάζεις απο την αρχή…. είναι κάποια πράγματα όμως που όταν τελειώσουν δεν υπάρχει τρόπος να τα ξεκινήσεις απο την αρχή… και λες καλύτερα είμαι καλά… και πριν ολοκληρώσεις την σκέψη σου νιώθεις τον κόμπο στον λαιμό σου να προχωράει και να σφίγγει όλη την καρδιά σου. Κλείνεις τα μάτια κι ο κόμπος δεν λύνεται… κι ούτε κόβετε… είναι μέσα σου εκεί…. Απο το πρωί, με τον καφέ, στην δουλειά, στο αυτοκίνητο, στο σπίτι, με τους φίλους και τους εχθρούς. Όλα είναι εκεί… απλά έμαθες να φοράς καλά την μάσκα σου. Γιατί έχεις βαρεθεί και εσύ ο ίδιος τα αισθήματα και τα βάρη που κουβαλάς μέσα σου. Όλα είναι ένα θέατρο, και εσύ δεν έχεις ρόλο… γιατί έχεις κουραστεί να παίζεις. Έπαιξες αρκετά… Τώρα αποφάσισες να ακούς το σενάριο της παράστασης και να τριγυρίζεις πάνω κάτω στην σκηνή, χωρίς να σε νοιάζει ποιά η πλοκή του έργου… Ποια πλοκή? Δεν με νοιάζει λες.. δεν με νοιάζει …γιατί εγώ είμαι καλά… τόσο καλά που έχεις ξεχάσει τι έζησες …τα έθαψες τόσο βαθιά μέσα σου… τα παραμέλησες όλα…. Εγκατέλειψες τον εαυτό σου. Άφησες τον εαυτό σου να φορτώνεται με αισθήματα που δεν έχεις το θάρρος να αντιμετωπίσεις… Δεν είναι έτσι… απλά βαριέσαι να πονάς… έχει γίνει μια ρουτίνα κι αυτό… Δεν έχεις το θάρρος να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου. Γιατί ξέρεις οτι δεν θα αντέξεις να δεις τα πόσα μάζεψες μέσα σου. Δεν μπορείς να παλέψεις τον εαυτό σου. Ξέρεις οτι θα χάσεις. Δεν αφήνεις κανέναν να σε πλησιάσει. Γιατί θα καταλάβει τι μάζεψες μέσα σου. Και θα καταλάβεις και εσύ τι μάζεψες και ποιος έγινες… Και δεν σε συμφέρει. Δεν θα αντέξεις την δύναμη σου. Θα φύγεις. Γιατί ξέρεις ότι τα σημάδια είναι πολλά. Θες να είσαι ευτυχισμένος? Θέλεις να παλέψεις με τον εαυτό σου? Θα ρισκάρεις για άλλη μια φορά? Αυτή την φορά όμως για να φέρεις πίσω τον εαυτό σου? Διαλέγεις την εύκολη λύση… Δεν με νοιάζει…είμαι καλά… Δεν θέλεις να δεις τι έμεινε μέσα σου… Γιατί είναι τόσα πολλά…Πως άφησες τον εαυτό σου τόσο εκτεθειμένο… Γιατί τον εγκαταλείπεις και τώρα? Τόσο πολύ φοβάσαι? Μεγάλη η δύναμη σου κι αν δεν την ελέγξεις θα πνιγείς μόνος σου.. So take your time….
Το πιο κάτω κείμενο είναι εξαιρετικά αφιερωμένο σε έναν άνθρωπο που με έμαθε να μετατρέπω τα δάκρυα μου σε χρώματα ουράνιου τόξου….

Μεγάλωσα… μεγαλώνω… αλλάζω … συνεχώς….
Μερικά πράγματα όμως έχουν μείνει τα ίδια… και κάποια άλλα έχουν βρει τον τρόπο να διαρκούν περισσότερο… ένα πράγμα που με κάνει να νιώθω περήφανη αυτή την στιγμή είναι η ικανότητα μου να ταξιδεύω να χάνομαι… να ζω μακριά από όλα τα κοινά… μπορώ να δω τον κόσμο μωβ… να κάνω τα όνειρα μου μπλέ … να φέρω νεράιδες στο δωμάτιο μου και να στολίσω με πεταλούδες το όνειρο μου… μπορώ να πάω παντού.. να χορεύω και να κλαίω ταυτόχρονα… μερικές φορές χάνομαι στην ζωή των ¨ανθρώπων¨.. Έχει την τάση να σε παρασέρνει αυτό το κοινό… το τίποτα… ¨το ανθρώπινο¨… Τόσο πολύ που ξεχνάς ότι μπορείς να ταξιδέψεις… Τι να είμαι άραγε; Άνθρωπος ή ταξιδιώτης.. Πολεμιστής ή ειρηνιστής; Πολλά τα ερωτήματα, πολλές οι απαντήσεις… ένας εσύ.. πώς να διαλέξεις; Τι να κάνεις; Να απαρνηθείς τον κόσμο που σε υποδέχτηκε; Να τον διώξεις πριν σε απελάσει; Να πολεμήσεις για τους άλλους ή να αφήσεις τους άλλους να σε πολεμήσουν, γνωρίζοντας ότι η μάχη είναι ασήμαντη και η νίκη της καρδιάς σου δεδομένη; Πόσο όμορφη φαίνεται η σκιά της πέννας και του χεριού σου πάνω στην κόλλα… σε κάνει να πιέζεις το μυαλό σου να βρεις κι άλλες λέξεις να γράψεις για να βλέπεις απλά τις κινήσεις της… κάπως έτσι ξεφεύγεις από όλα όσα κάποτε σε πνίγουν… Βλέποντας τα μικρά τα ¨ασήμαντα¨… Τι κρίμα που τα ξεχνάμε όλα… Τι κρίμα που είμαστε σαν δίποδα με παρωπίδες… Πόσο άδικα παλεύουμε για την δικαιοσύνη… Πόσο πουλημένα ψάχνουμε τα χρήματα… Και πόσο εγκλωβισμένα ζητάμε την ελευθερία μας…. Τι κρίμα που αναζητάμε την σωτηρία μας στα αδιέξοδα μονοπάτια που τόσο λάθος αρχιτεκτονικά κτίσαμε…
Τι κρίμα που ζούμε ¨σκοτώνοντας¨ όλα όσα είναι γύρω μας… Τι κρίμα που ενώ θέλουμε να σηκώσουμε τα κεφάλια μας το μόνο που καταφέρνουμε να δούμε είναι την άκρη της μύτης μας… Και να φανταστείτε… φτάσαμε μέχρι το φεγγάρι… τρομάρα μας… Κρίμα που το μόνο που μπορούμε να αναπνεύσουμε σήμερα είναι τα καυσαέρια της ¨δύστυχης ψυχής μας¨…

Advertisements

Comments are disabled.