Artemis Pol.

Ο δρόμος για το “σπίτι”

Μια κόλλα χαρτί για να αναφερθώ στη πιο αληθινή εμπειρία της ζωής μου.. Φανταστείτε ένα κοριτσάκι να προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε ένα πόλεμο. Να είναι μόνο του με πληγές από περαστικούς να μην ξέρει που βρίσκετε που να πάει ποιον να εμπιστευτεί ποιον όχι. Χαμένη μέσα στο ίδιο το χάος. Μέχρι που μια μέρα ένα φως της έδειξε το δρόμο, την δύναμη, την γαλήνη, τον ίδιο της το εαυτό. Μετά από 2 μήνες οι πληγές επουλώθηκαν χάρη στο φως. Αυτό είναι ο Αλέξης, φως. Ξέρετε αυτό που κάνει τον Αλέξη ξεχωριστό είναι ότι είναι κάτι παραπάνω από ένα κοινό επαγγελματία. Αξίζει να μοιραστείτε μαζί του κάθε κομμάτι του εαυτού σας. Νόμιζα πως αγαπούσα τον εαυτό μου αλλά στη ουσία τον κατέστρεφα. Και αυτό είναι μια από τις μεγαλύτερες αυταπάτες των ανθρώπων. Πραγματικά σε ευχαριστώ που με βοήθησες να “δω” ενώ δεν “έβλεπα”. Τί λέξεις να χρησιμοποιήσω για να περιγράψω κάτι που δεν εξηγείτε? Κάτι που απλά σωπαίνεις και χαμογελάς. Μακάρι να μπορούσατε για μια στιγμή να βάλετε το χέρι σας στη καρδιά μου και να νιώσετε ότι νιώθω. Να βλέπεις το σώμα σου να ανατριχιάζει από την ευλογιά που νιώθεις μέσα σου και να νιώθεις πως η ψυχή σου δεν χωράει μέσα στο σώμα σου. Πραγματικά λυπάμαι που δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί σας ολοκληρωτικά την μαγεία που νιώθω. Ακόμα τα μάτια μου δακρύζουν από χαρά που επιτέλους είμαι “σπίτι” που επιτέλους βλέπω αληθινό χαμόγελο στο πρόσωπο μου, που επιτέλους η ευτυχία δεν είναι μόνο στιγμές (όπως λένε) αλλά τρόπος ζωής. Ευχαριστώ που μου έδειξες το δρόμο.

Άρτεμης.

Advertisements

Comments are disabled.